Zespół budowli klasycystycznych przy ul. Okrzei, wzniesionych w latach 1837-1839 - w stylu klasycystycznym według projektu Wawrzyńca Ziółkowskiego, budowniczego obwodu krasnostawskiego
- obejmujący kościół pod wezwaniem Trójcy Przenajświętrzej, dzwonnicę oraz mur otaczający z kapliczkami klasztor i drzewostan.
Nawa na rzucie zbliżonym do kwadratu, z płytkim ryzalitem od frontu o zaokrąglonych wewnątrz ścianach bocznych, mieszczącym w przyziemiu kruchtę. Prezbiterium węższe, na rzucie zbliżonym do kwadratu, z dwiema prostokątnymi zakrystiami po bokach.
Elewacja zewnętrzna z gzymsem kordonowym łączącym się z obramieniami okien. Ryzalit fasady o narożach ujętych pilastrami toskańskimi, zwieńczony trójkątnym frontonem. Dach nawy czterospadowy z ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę, nad prezbiterium trójpołaciowy, nad zakrystiami pulpitowe, kryte blachą.
Klasztor został wzniesiony około 1826 roku. Po 1948 roku w utraconym ponownie dawnym klasztorze mieścił się sierociniec, a do niedawna dom dziecka.
Później ulokowano tu Bibliotekę Pedagogiczną i Poradnię Wychowawczo–Zawodową. W 1991 roku budynek został przywrócony własności kościelnej i zaczął pełnić funkcję plebanii. Dzwonnica przykościelna według projektu Marconiego, wzniesiona w tym samym czasie co świątynia, runęła w 1993 roku, została odbudowana w roku 1996 i włączona w mury rozbudowanego kościoła Trójcy Przenajświętszej.
