Zespół kościelno-klasztorny Dawnego Opactwa ss.benedyktynek

Zespół kościelno-klasztorny pp. benedyktynek ufundowany został na początku XVII wieku przez Annę Ostrogską – córkę Zofii ze Sprowy i Jana ze Sztembergu wojewody sandomierskiego. W 1611 roku księżna sprowadziła z Chełmna siostry benedyktynki i osiedliła na wzgórzu z drewnianym kościółkiem Św. Mikołaja „ przy którym niegdyś była fara i miasto wybudowane’, czyli wczesnośredniowieczny Jarosław. Całe założenie otoczone murami z dziesięcioma basztami i pierwotnie dwoma bramami, zachwyca swą potęgą i architektonicznym pięknem. Murowany kościół świętych Mikołaja bpa i Stanisława bpa został wzniesiony w latach 1615-1624, jako świątynia jednonawowa, z czterema kaplicami po bokach i początkowo tylko jedną wieżą- południową. Drugą dobudowano dopiero w 1635 roku wraz z północnym skrzydłem klasztoru. Przeniesiono wówczas
z fasady na elewację południową świątyni kamienny portal renesansowy (1622)- jeden
z najwspanialszych zabytków Jarosławia. Do końca lat 60. XVII dobudowano do kościoła zakrystię, wykonano sztukaterie na sklepieniu i polichromię oraz zakończono budowę zachodniego skrzydła klasztornego. W XVIII wieku posiadał on bogate wyposażenie : 15 ołtarzy ozdobionych złotem, srebrem, wotami i klejnotami, liczne obrazy, rzeźby i balasy mosiężne odlewane we Lwowie w 1637 roku. Po kasacie józefińskiej wyposażenie i majątek klasztorny uległy konfiskacie przez rząd austriacki, zaś cały zespół zamieniony został na koszary zw. „ Koszarami Anny”. W czasie I wojny światowej obiekt uległ zniszczeniu. W czasie II wojny światowej teren poklasztorny zamieniono na więzienie
i miejsce straceń. Po wielokrotnych zmianach właścicieli i użytkowników w 1991 r. do dawnego opactwa powróciły ss. Benedyktynki, zaś w budynku klasztoru powstał Ośrodek Kultury i Formacji Chrześcijańskiej im. Służebnicy Bożej Anny Jenke. Obecnie ołtarz główny, wyposażenie oraz ołtarze boczne zpstały sprowadzone z pojezuickiego kościoła w Przemyślu. W klasztorze warto zwiedzić tzw. „ Czarną Salę”, której sklepienie nabrało niepowtarzalnego wyglądu na skutek pożaru składowanego tam podczas II wojny światowej karbidu.