A wiecie, że 41. Suwalski Pułk Piechoty zajmował największy kompleks koszarowy w Suwałkach... Stanowił ponad 61 ha, na jego terenie znajdowało się ponad 80 obiektów m.in. budynki mieszkalne murowane z czerwonej cegły w stylu narodowym, budynki gospodarcze, szpital, przychodnia dentystyczna, łaźnia. Budowa koszar rozpoczęła się w latach 80 XIX wieku i trwała do początków wieku XX. Stacjonował w nich garnizon carski.
Po I wojnie światowej koszary przy ul. Augustowskiej, potem al. Prezydenta Mościckiego, a dzisiaj ul. Wojska Polskiego zajął 41. Suwalski Pułk Piechoty. Cieszył się największym szacunkiem wśród suwalczan. Został sformowany na przełomie 1918/1919 roku w Zambrowie z ochotników pochodzących z obszaru Suwalszczyzny. Swoje święto obchodzili 16 kwietnia (wygrana bitwa pod Lidą) i 18 maja (rocznica zajęcia Kijowa). Ich barwami były kolory granat i żółty. Na naramiennikach żołnierze nosili monogram liter JP, utworzony od nazwiska honorowego szefa pułku Józefa Piłsudskiego.
Gdy 23 sierpnia 1919 r. Suwałki opuścili ostatni żołnierze niemieccy, następnego dnia pułk przybył do Suwałk, gdzie był uroczyście witany przez tysiące osób, lokalne władze. Po uroczystościach zostali wysłani na odsiecz powstańcom sejneńskim.
Podczas swojej wizyty w dniach 12-13 września 1919 r. Naczelnik Państwa Józef Piłsudski uroczyście wręczył pod kościołem św. Aleksandra sztandar – ufundowany przez mieszkańców Suwalszczyzny. Z czasem wykazano, ze nie odpowiadał on regulaminowi, wobec czego 3 czerwca 1923 r. pułk otrzymał drugi, ufundowany ponownie przez mieszkańców ziemi suwalskiej i augustowskiej.
Pułk brał udział w działaniach wojennych przeciwko bolszewikom w latach 1919-1920. W uznaniu męstwa Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtutti Militari został odznaczony sztandar oraz 41 oficerów i szeregowych, a Krzyżem Walecznych 263 żołnierzy.
Początki zakwaterowania pułku w koszarach nie były łatwe z racji dużych zniszczeń powojennych. Z czasem żołnierze zaczęli aktywnie uczestniczyć w życiu mieszkańców. Posiadali swój zespół teatralny, utalentowani muzycznie żołnierze tworzyli orkiestrę symfoniczną. Występowali także poza Suwałkami. Pułk wyprawiał bale, rauty, działali charytatywnie – z okazji świąt Bożego Narodzenia najbiedniejszym przekazywano kwoty pieniężne.
Przy pułku istniał sklep oraz spółdzielnia „Wiarus”, formę rozliczeń w nich stanowiły zastępcze znaki pieniężne w postaci metalowych żetonów z nominałem. Dochód w dużej części był przeznaczany na działalność kulturalno-oświatową.
Przez pewien czas wydawali tygodnik „Łazik”, jednak „(…) Niedługo cieszył się życiem biedny Łazik, gdyż artykuły satyryczno-humorystyczne nie omijały i wyższego dowództwa, za co redakcja została zamknięta.”
Żołnierze pułku walczyli na frontach II wojny światowej, część z nich udokumentowana została jako ofiary zbrodni katyńskiej. Przypomnijmy, iż wiosną 1940 roku rozstrzelanych przez NKWD zostało co najmniej 21 768 obywateli Polski (w tym ponad 10 tys. oficerów Wojska Polskiego i Policji Państwowej).
Sam pułk został także upamiętniony w Suwałkach – rondo u zbiegu ulic Raczkowskiej i Bydgoskiej jest nazwane na cześć pułku, a także jedna z ulic miasta jest nazwana imieniem pierwszego dowódcy pułku – generała Mieczysława Mackiewicza.
Zdjęcie ukazuje Obiad żołnierski na placu koszarowym w 10-lecie 41. Suwalskiego Pułku Piechoty (8 maja 1929r.) ze zb. Muzeum Okręgowego
Suwałki, ul. Generała Kazimierza Pułaskiego
Pokaż lokalizacjęBrak informacji o godzinach w profilu.
Brak informacji o biletach w profilu. Sprawdź je u organizatora lub zarządcy.
